آلبوم عکس   قراردادن در لیست لینکهای مورد علاقه   ارسال نامه   صفحه اصلی  

ا

خلاصه ای از تاریخچه وزارت راه و ترابری

ساختن و نگهداری راههای شوسه در كشور وسیع و كوهستانی ایران چون هزینه زیادی داشته لذا تا مقارن جنگ جهانی اول راهها ایران به همان وضع سابق باقی بود و همان راههای كاروان رو را شامل می شد . ولی از سال 1299 هجری شمسی دولت اقدام به احداث راه شوسه به معنای امروزی آن نمود و می توان تاریخ شروع ساختمان راههای شوسه را از سال 1301 تا 1304 دانست .

تا این زمان اعتبارات راهسازی و راهداری از طریق اخذ باج یا حق العبور در راههای شوسه تأمین می گردید و مبلغ آن حداكثر  به 000/300 تومان می رسید . در 11 فروردین 1301 اداره كل طرق و شوارع در وزارت فوائد عامه تشكیل و مامور ساختن و نگاهداری كشو شد . در سال 1304 با پیشنهاد دولت وقت و تصویب دوره پنجم مجلس شورای ملی دریافت حق العبور در راهدار خانه ممنوع و مقرر شد از وزن غیر خالص صادرات و واردات مملكتی مالیات راه دریافت شود .

و به این ترتیب اعتبار سالیانه به 000/500/1 تومان رسیده و راههای كشور را به نواحی مختلف تقسیم و مسئولینی را برای اداره امور و تعمیر و نگهداری راهها معین كردند . در این تقسیمات راهها به ده ناحیه تقسیم و هر یك شماره گذاری شد و تحت نظر یك نفر اداره می شد . در سال 1305 برنامه مدونی تحت عنوان « پروژه پیشنهادی ساختمان طرق در ایران » جهت راهسازی تدوین گردید . مدت این پروژه 9 سال و مخارج آن 45 میلیون تومان پیش بینی شده بود . در این برنامه ساختمان 17021 كیلومتر راه شوسه درجه 1 و 2 و 3 پیش بینی شده بود ، اولین برنامه ساختمان  راههای شوسه ایران است .

( راههای ایلام به اسلام آباد ، ایلام به دهلران و راه تنگ نیاز به گذار خوش به هلاله در این برنامه قرار داشته اند . )

توجه به توسعه راهها موجب گردید در تاریخ 27/12/1308 اداره كل طرق و شوارع به موجب قانونی كه از مجلس شورای ملی گذشت به صورت یك وزارتخانه به نام وزارت طرق و شوارع در آید .

اصول وظایف وزارتخانه مذكور طبق ماه دوم آن قانون « مراقبت در ایجاد و نگهداری راههای آهن ، شوسه و تنظیم و توسعه كشتیرانی و اداره كردن امور بندری شد . » سپس در سال 1315 با عنوان وزارت راه مامور احداث و نگاهداری راهها ، راه آهن و اداره امور بندری و كشتیرانی كشور گردید .

از آغاز جنگ دوم جهانی طی مدتی قریب به بیست و دو سال یعنی تا بهمن ماه 1341 كشور ما نشیب و فرازهای عجیبی را گذراند و در این دوران اجرای برنامه های عمران كشور آغاز گردید و وزارت راه نیز هماهنگ با این تحولات برنامه های راهسازی و نگاهداری راههای ساخته شده ، توسعه راه آهن و گسترش و تجهیز بنادر و فرودگاههای كشور را هم گام با پیشرفت های سریع سایر اركان كشور دنبال كرده است .

وزارت راه به موجب قانون تغییر نام « وزارت راه به وزارت راه و ترابری  » مصوب 2/4/1353 به وزارت راه و ترابری تغییر نام یافت و با تشكیلات جدید ، اعتبارات بیشتر و وظایف وسیعتری به فعالیت پرداخت .

هدف وزارت راه و ترابری عبارتست از پی ریزی سیاست جامع و هماهنگ برای ترابری كشور ، توسعه و تجهیز ، گسترش ، نگهداری و ایجاد تاسیسات زیر بنایی آن با توجه به مقتضیات توسعه اقتصادی ، اجتماعی و عمرانی و دفاع ملی . بدین ترتیب احداث راههای ارتباطی كشور اعم از زمینی ( راه آهن ) و راههای آبی و فراهم آوردن وسایل ترابری و تنظیم مقررات استفاده صحیح از آنها ، تأمین ترابری كشور جزو اهداف اساسی این وزارتخانه محسوب می شود .

 در آغاز سلسله پهلوی راههای كشور از 3900 كیلومتر تجاوز نمی كرد . در دوران رضاخان ، طول راههای ایران به 24000 كیلومتر بالغ گردید و تا پایان سلسله مذكور طول راههای فرعی و اصلی به 26000 كیلومتر رسید در حال حاضر وزارت راه و ترابری جمهوری اسلامی ایران عهده دار نگهداری 166185 كیلومتر از راههای كشور می باشد .